Chámome Guillem, teño 28 anos e son de Badalona. Quizais aquel cabrón que vai tan ben vestido, e que sempre o vexo gritando á súa muller, non saiba que son Licenciado en Belas Artes pola Universidade de Barcelona. O tío sempre me bota unha mirada por riba do ombreiro, pensará que por durmir nun banco e pasarme todo o día tirado nesta esquina con estas pintas son un cero á esquerda, coma se non existise. E aqueles rapaces, que este sábado volven ir ao botellón e que só se dedican a lucir ás súas motos polo barrio, tampouco saben que dous anos antes fixen unha viaxe por parte da Península con Jordi, un camarada da CNT. Ao pouco tempo de que eu namorara dunha viguesa, el volveu a Cataluña, co coche incluído. A rapaza, Nuria, deixoume uns meses despois. Xa non tiña medios de volver á miña cidade e rematei na rúa sendo un esmoleiro máis, iso foi hai dous anos.
Ao principio intentaba durmir nos distintos centros nos que, co prezo de horas insufribles de espera, deixábannos pasar a noite, pero farteime diso, e estaba deprimido. Pero en canto me fixen amigo de Patri, unha ex-adicta á heroína, e Suso, alcohólico e excelente persoa, a esperanza inundou o meu corazón, que xa non ía devagar solitario polas rúas, e comezou a miña verdadeira andaina coma esmoleiro. Polo menos agora non camiñaba sen compañía e tiña alguén con quen intercambiar opinións sobre esta merda de vida que temos. E ás veces tampouco o pasabamos tan mal. Eu tocaba cancións coa miña guitarra, coa que conseguía tamén algunhas moedas na rúa Príncipe, e Suso contaba moi boas historias, que dicía que aprendera na rúa. Non se pode dicir que aquí non se aprenda nada, xa que coñeces a xente de todo tipo que pódeche narrar a súa vida sen que o advirtas.
Con eles pasaba os días indo ás portas das Igrexas, a prazas e rúas peatonais. Faciamos un bo equipo. Mentres un ''traballaba'', os demais ían mercar ou conseguir cartóns, roupas, mantas... Así, podiámonos conseguir dúas barras de pan e embutido, e igual algunhas froita para cear. Pero ás veces non tiñamos nada e, cando isto ocorría, Patri e máis eu intentabamos que Suso non se pasara co viño, que non lle sentaba ben porque remataba vomitando. Ao Suso eu tíñalle un agarimo especial. El sempre ofrecíase para ir buscar cartóns ou para quedar esperto nas noites de venres ou sábado que poden resultar perigosas para nós. E cando o ánimo decaía contaba as historias das que antes falei. Por iso sempre andabamos pendentes de que non se pasara co alcol, temiamos da súa saúde.
Un día de novembro, neses que caen as primeiras chuvias fortes do ano, estabamos nós baixo un portal, cando veu cara nós un home, un obreiro común e corrente, pero nos que se pode ollar a primeira vista o malestar dos sen-teito.
― Poderiades prestarme esa manta que vos sobra? ― Dixo case que con arrepentimento.
― Si colega, pero con volta ― Cortou con dureza a Patri.
― Ei, tía non te alporices. Veña senta aquí connosco ― . Sentenciou o Suso.
O home chamábase Gabriel, era de Ecuador e viñera aquí para traballar. Casou cunha galega e formou unha familia, pero cando o botaron do estaleiro ela deixouno e déronlle a ela a custodia dos fillos, polo que o pobre home rematou no mesmo saco ca nós. Dende un primeiro momento sentinme identificado co novo compañeiro, xa que ambos eramos doutro país e namoramos de galegas, que foi un dos factores que remataron de conducirnos á rúa. Ninguén está aquí por gusto, e non somos ningúns vagos, senón persoas con mala sorte ou sen oportunidades.
Pero os feitos que me leva a escribir estas liñas. e a cambiar aínda máis a miña vida, comezan unha mañá de xaneiro.
O Suso amenceu enfermo. Tiña a febre alta e non podía moverse, así que quedou sobre a cama de cartón namentres Gabriel pedía esmola e a Patri e máis eu iamos buscar medicamentos ao Centro de Saúde. Cando chegamos de novo, o Suso xacía inconsciente sobre as mantas empapadas por vómito e o suor. Pero non fora soamente polo malestar, senón porque se bebera dúas litronas de cervexa, que xa as vomitara. Un cheiro insoportable rodeaba o corpo escuálido do meu compañeiro, que estaba pálido e tiritando. As sabas estaban empapadas de suor e vómito. Aínda tiña pulso, pero a súa temperatura era moi baixa.
Patri foi buscar a Gabriel, debiamos de estar todos con Suso, que corría perigo. Para evitar que lle dera máis frío púxenlle por riba a miña chaqueta. Estaba realmente asustado, non sabía se pedir axuda a alguén, pero non podía deixar ao meu amigo só. O seu rostro tornábase aínda máis pálido. Eu nunca crin en ningún deus, pero neses minutos recei por primeira vez na miña vida. Supliquei que non morrera, el era o meu único amigo verdadeiro, do pouco que tiña nesa merda de mundo.
De súpeto oín un forte suspiro. Suso abriu os ollos, fitoume e non os volveu pechar. Agarreino ben forte, zarandeeille a cabeza, deille varias labazadas, pero o meu amigo non respondeu. A súa mirada quedou fixa na nada, e aí fun consciente de que nunca máis volvería escoitar as súas historias nin as súas mensaxes de ánimo. Deille a miña última aperta e chorei e non puiden parar de facelo. Era inxusto, que un pedazo tío morrera desa maneira.
Non fixeron falta palabras. Chegou o coche fúnebre e o meu camarada non volveu. Non é que fora un infeliz antes. Vivía mal pero contento. Agora cada quen velaba polo seu. Xa non eramos un grupo unido, xa ninguén daba conversación polas noites, nin organizaba as quendas. A Patri pasaba varios días fóra nos que non volvía, e Gabriel xa non falaba e tiña unha obsesión coa súa aparencia. Un día descubrín á rapaza inxectándose heroína. Discutimos e non volveu. Ao mes apareceu morta nunha cuneta.
Con Gabriel xa case nin falaba, simplemente eramos dous mortos viventes que se protexían. Axiña conseguiu un traballo como repartidor de publicidade e pouco despois, cando tiña algo aforrado, volveu a Ecuador.
Xa non hai nada polo que mereza a pena vivir. Este mundo ten destinado a rúa como a entrada á morte, e poucos conseguen no pasar. Así que esta mesma noite de sábado pechareime naquel caixeiro no que o garda me deixa durmir, pecharei ben a porta e abrirei esta bombona de gas butano. Quen lea esta carta e me coñeza, comprenderá por que non volvo á miña cidade. Adeus mundo, fuxo á utopía que sempre desexei.
Luís Toledo
